wbrakman.nl

Zojuist verschenen/Te verschijnen

Klik hier voor recensies van recent verschenen werk

De Gifmenger

Gifmenger 3de druk

Klik hier voor de nieuwe omslag. (opent nieuw venster)

De Gifmenger is verschenen

Exclusief voor de website: Willem Brakman over zijn zojuist verschenen roman De gifmenger

Onder de vele soorten van moord neemt de gifmoord een bijzondere plaats in. Er in is de aantrekkelijkheid opgenomen te beschikken over leven en dood, ja zichzelf een goddelijke macht toe te kennen en daar als het ware handenwrijvend de tijd voor te nemen. Bij duidelijk materiŽle overwegingen zoals bij erfenissen e.d., hoeft deze glans niet te ontbreken, maar het geheel is toch voelbaar minder. De gave gifmoord is dieper, menselijker, zij is vervuld van bedachtzame overwegingen, rijke fantasieŽn wat betreft de fatale dronk, het schikken van details voor het juiste moment en al dit het liefst zo dramatisch mogelijk. Zo zijn er de overwegingen van nu of nooit, ja of nee, wat en waar en dat onder het genot de enige te zijn die weet wat niemand weet. De gifmoord heeft zo zijn traditie zoals het witte poeder, het groene flesje waarin de druppeltjes, het glas melk voor het slapengaan, de bruiloftstaart, de bonbon, alles in het licht van een innig medeleven voor als het uur daar is. Nog dieper graaft men in dit fenomeen als men zichzelf als bedreigd ervaart, als slachtoffer. Dat schept nog rijker mogelijkheden: de verbeeldingskracht, barre fantasieŽn, men dient over een groot gevoel voor humor te beschikken, een gevoel voor toneel, wonderlijk verknoopte bespiegelingen, ja ook een grote taalkennis om zichzelf te kunnen overtuigen of te ontmaskeren. Dat kweekt alles bij elkaar een subliem mengsel, een inzicht naar veel kanten, de mogelijkheid zichzelf te beminnen alswel te haten. De gifmoordenaar die zichzelf dreigt te vergiftigen, en dat met verve, is een bezitter van een groot inzicht wat betreft het wezen van de literatuur, namelijk de vrijheid van de geest contra de dwang der feiten.

Hiertoe leze men De gifmenger.

Klik HIER voor De Gifmenger uit de aankondiging uit de Querido catalogus (opent nieuw venster)

Al eerder hield hij zich met gif en gifmoord bezig, met name in zijn roman 'Het zwart uit de mond van madame Bovary' (1974), waarvoor hij ook een omslagtekening maakte.

Klik HIER voor de afbeelding, plus tekst (opent nieuw venster)

De gifmenger

Babel. Maandblad van de Faculteit der geesteswetenschappen (UvA), jrg. 11, nr.7.

Niels Cornelissen

"Het verschijnen van een nieuwe roman van Willem Brakman is altijd een speciale gebeurtenis: de Nederlandse klassieken worden uitgebreid. Jammer genoeg lijkt de vaderlandse afzetmarkt dit nooit te beseffen..."

Klik hier voor de gehele tekst

Bericht: De Gifmenger op de AKO-literatuurprijs longlist!

De bekendmaking van de shortlist zal dit jaar plaatsvinden op de Uitmarkt, op zondag 31 augustus, om 15:30 uur.

CAMU:Jan Mulder over De gifmenger

15/16 maart 2003, De Volkskrant

Jan Mulder

'Schrijven dat is het heilige in de alledag, het kunnen onderscheiden tussen de saaie kiem, kern en architectuur en de emailleglans van naad, van knooppunt en van het netwerk dat ruist als vele sprinkhaanvleugeltjes. Men moet in die regio al lezend naar binnen gaan, als aangetrokken door een duizelende lokroep en zien hoe alle tekst met elkaar verbonden is.'
Ik ben op bladzijde 19 van De gifmenger, de nieuwe roman van Willem Brakman en heb meer vreugde en verwondering geschreeuwd en even weggelegd dan gelezen. Zinnen en gedachten. Slow en samba.
Dans ik daar?

Voor mijn ogen voltrekt zich een onbeschrijfelijke symbiose van surrealisme en werkelijkheid, van rust en diepgang, kak en liefde, tor en heelal. Je bent vlak bij de totale waarheid en je raakt steeds verder van een punt verwijderd. Dit lezen, deze tovervijver, brengt me in een staat van gelukzaligheid. Eenvoud als een stralend uitroepteken op het ingewikkelde, neerslachtige humor om het leven weer een poosje mee aan te kunnen, mozaÔeken van zinnen en woorden die op de een of andere manier heerlijk meeslepen (nooit zul je snappen waarom).
De hoofdpersoon in De gifmenger is Schoo. Hij houdt van papier en is bij de dokter (Van Heel). Ik citeer. 'U is een man van papier', zei Van Heel bedachtzaam knikkend, 'ik hoor het aan 't knisperen. De brandstof gaat er van voren in maar aan de achterkant komt de as er weer uit. Ik raad u aan niet in de buurt van uzelf te komen want dat kon wel eens lelijk gaan stinken. Nog even zuchten. Goed zo.'
Pik vandaag een terrasje, maar niet zonder De gifmenger. Het zou de fout van uw leven zijn. Een magisch boek.

Vincent Schmitz las De Gifmenger

"Onlangs hoorde ik iemand het werk van Willem Brakman omschrijven als 'treiterproza'. Aan een roman van Brakman begin je niet zomaar, tenzij je zin hebt eens echt moeite te doen in plaats van ontspannen te genieten van een goed uitgewerkt verhaal met personages van vlees en bloed en een duidelijke plot..."

Klik hier voor de gehele tekst.

Gif in de thee

Jeroen Vullings, VRIJ NEDERLAND, 12-04-2003

De tachtigjarige Willem Brakman houdt de moed erin. Zijn nieuwe roman heet 'De gifmenger'.

Sinister gegeven: de dood vinden na een kopje thee. H?t attribuut van anglofielen en ruststokers verandert in Willem Brakmans gelooide schrijvershanden in een hels moordwapen. 'Deze thee (...) smaakt naar accuzuur,' zegt een slachtoffer. De uitwerking is onmiddellijk: 'Uitgeput ben ik, heb alleen nog maar thee gehad, heb per ongeluk uw kopje leeggedronken waarvoor mijn excuus. Is mij niet bevallen overigens, zuur, rispingen, tintelingen, duizelingen. Ik ga straks maar naar huis, ik voel mij geklutst. Ik denk een griepje....'

Klik hier voor de volledige tekst van de recensie uit Vrij Nederland

Ruim de letters op als je klaar bent (geplaatst 6 mei 2003)

Goethe zei het al, dat dynamische tijden op de objectiviteit zijn gericht en statische tijden zich tot het subject wenden. In zijn essaybundel Vrij uitzicht (2001) onderstreepte Willem Brakman deze uitspraak, onder verwijzing naar de massamens van heden ten dage, die is opgenomen in een samenleving die uit kit bestaat...

Arjan Peters over De gifmenger, De Volkskrant, 11 april 2003

Klik hier voor de volledige tekst van de recensie uit De Volkskrant

De introverte schrijver, de flonkering en de lezer

Willem Brakman (80) vertelt geen gewoon verhaal. Beeldenrijke herinneringen, heldere visioenen en zonderlinge belevenissen ontrollen zich voor het geestesoog van zijn lezer. Maar liever geen vragen uit de zaal.

Klik hier voor de volledige tekst van de recensie uit De Gelderlander

Ruisend als sprinkhaanvleugeltjes

De 49ste roman van Willem Brakman

Onno Blom

De gifmenger is Brakmans meest po?tische roman geworden, en dat wil wat zeggen,'' tettert de binnenflap van de negenveertigste roman van de tachtigjarige, maar immer productieve schrijver Willem Brakman trots. En verdomd, nadat je De gifmenger met verwonderde ogen hebt uitgelezen, weet je dat de flaptekstschrijver, geheel tegen de traditie in, niet eens zo h??l erg heeft gelogen. Brakmans nieuwste roman is po?tisch. Het taalgebruik is beeldend en hallucinant, vol ,,vergeten woorden'' als ,,hebefreen'' (dat niet eens in mijn dikke Van Dale te vinden was), ,,axolotl'' (een salamanderachtige) en ,,soliquy'': een knotsgekke ,,alleenspraak'' van de Heer bij binnentreding van het Hiernamaals, waarmee het boek besluit.

Klik hier voor de volledige tekst van de recensie De Standaard

Geen mens die de thee overleeft

Arjen Fortuijn

NRC Handelsblad vrijdag 4 april 2003:

"De grootste charme van de nieuwe Brakman is de moordende en toch innemende hoofdpersoon"

Klik hier voor de volledige tekst van de recensie uit NRC (op scherm)

Weinigen geloven nog in papier

Tom van Deel

De gifmenger' is het op een na vijftigste boek van Willem Brakman. Er zijn niet zo heel veel lezers die een dergelijke productie, in de loop van meer dan veertig jaar tot stand gebracht, overzien en kennen. Nu hoeft dat natuurlijk ook niet, elk boek vertelt immers een eigen verhaal en moet afzonderlijk gelezen en beoordeeld worden.

Klik hier voor de volledige tekst van de recensie uit Trouw (op scherm)

INSECTENGIF

Bart Vervaeck

Het leven is een vergiftigd geschenk. Dat ervaart Schoo, hoofdfiguur van de nieuwe roman van Willem Brakman. De man heeft een papierzaak die slecht draait - 'Echte klanten gingen naar de winkel op de hoek' - een vrouw die het als haar roeping ziet haar man te pesten - 'Deze man is van papier, het is een artiest en wij maken hem 't leven ondraaglijk. Dat is onze taak.' - en een dokter die toverdrankjes voorschrijft - 'Doe veel suiker in dat water, wat appelschillen, een rat zonder staart, drie kastanjes en wat wind uit de zee.' Maar dat is slechts een begin.

Klik hier voor de volledige tekst van de recensie uit De Financieel Economische Tijd (op scherm)

Alex Mol over De gifmenger

Alex Mol gaf de Brakman-kring toestemming om zijn column uit de VPRO-gids van 15 maart op de Brakman site te plaatsen.

Leven is huishouden. Ook een geestelijk hebben en houden moet met natte lapjes wordt afgenomen. Waar mensen wonen wordt aanhoudend geknoeid en gemorst en stof onder het tapijt geveegd.

'De gifmenger'. Niet mis zo'n titel. En dan dat huishoudelijke schrijven, met woorden als onderzettertjes, vingerkommetjes, messenleggers en let op, druppels, uit een flesje. Geuren en geluiden houden niet op vingerwijzingen uit te delen. Huisraad. Onraad. Wonen? Wat is dat? Wat doet een man binnenshuis? Hij verbergt zijn bedoelingen, loopt op zijn tenen en sluit onhoorbaar deuren. Nachtland, zegt Willem Brakman. Dit is zijn innerlijke topografie.

Maar wie weet nog van thuis zijn, van stil staan luisteren, terwijl het bloed uit je hersens wegzakt? Een huis is een mens is een huis. Natuurlijk hebben muren oren. Zo verkeer ik zelf al levenslang tussen de dingen, en nu kom ik een levende ziel tegen.
Wat ligt, voor wie een huis bewoont, eigenlijk het meest voor de hand? Ik denk ziek worden. De huisziekte krijgen. Met een mond die kleppert als een brievenbus.

Kijk, daar staat er eentje voor zijn eigen deur maar ziet de ingang niet. Dat geeft vertrouwen. Kafka kijkt over de schutting mee. Over schrijven gaat dit boek, 'schrijven, het heilige in de alledag.' Laatst werd gevraagd van wie ik een boek zou meenemen naar een Eiland. Ik zei: 'Een boek van Brakman is elke keer anders. Zoals landschappen er steeds weer anders uitzien.'

Na een wandeling begin ik opnieuw te lezen in 'De gifmenger'. De tekst komt me bekend voor maar staat in een ander licht zodat woorden van plaats veranderen alsof ze boompje verwisselen, voorgronden worden achtergronden en omgekeerd. Op wie heeft deze gifmenger, deze alchemist het voorzien? Wie is hij? Een personage dat rondwaart in het hoofd van de schrijver. Hij raapt dingen op, beziet ze, gaat er mee aan de haal. En wat daarvan komt?

Ik tik dit, snel en vol fouten. In de haast me uit te storten, ben ik bang de draad kwijt te raken (...) en ja, ik heb zonet wel de fouten hierboven verbeterd maar ik ben de draad kwijt. Dan maar aan het boek ruiken. Huisgeuren. Het is alweer een ander boek geworden.

Een gebergte van profiterole

De Gifmenger (2de druk), roman van Willem Brakman
door Marnix Verplancke (De Morgen, 19 maart 2003)

Hoe grappig Willem Brakman ook uit de hoek mag komen, onder zijn grollen ligt altijd een diepere thematiek verborgen. In De gifmenger heeft hij het vooral over het schrijven zelf.

Klik hier voor de gehele tekst van de recensie.

Knetterende Letteren: Brakman over De gifmenger

Beluister de uitzending van 6 maart, waarin Brakman over zijn nieuwe roman wordt geinterviewd.

Klik HIER om het radio programma te beluisteren (eventueel via archief-6 maart). Na 53 minuten begint het interview.

xhtml 1.0 | contact | disclaimer | copyright