wbrakman.nl

Fotogeschiedenis

Foto: 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11

Foto Lunteren

Willem Brakman (links) en Nol Gregoor.

Debuutprijs

Men schrijft niet om te schrijven, maar omdat men schrijft en dat'omdat' heeft men niet uitgezocht of gekozen. Schrijven is een ernstige zaak, beginnen met schrijven eigenlijk nog ernstiger, het blijven schrijven het ernstigst, daarbij raadselachtig. Daarom is een debuut belangrijk, zo zelfs dat het niet moet worden geprezen; wie de prijs nodig heeft staat wankel en krijgt hem tevergeefs, wie werkelijk met schrijven is begonnen heeft hem niet nodig en wordt er onnodig door belast. Dat laatste omdat een tweede boek het schriftuur van de waarheid is, het moeilijkste; de vetste brokken weg in de uitverkoop, de dwang nog met weinig vakmanschap zichzelf te overtroeven, het spook te zijn leeggeschreven het dreigendst. Een geprezen debuut maakt dit alles nog moeilijker, hij zou later, veel later moeten worden toegekend, niet om de knop, maar om de bloem, zo na een boek of vijf.

Ik houd niet van foto's, fotoalbums, fotograferen, het mijmerend bekijken van foto's, en zeker niet die van lang vervlogen tijden. Ze belemmeren de zelfwaarneming met hun waarheidsgehalte in hoge mate. Zo is mij de bijgaande foto, gemaakt in de tijd toen ik de Van der Hoogtprijs had gekregen en in een vakantiahuisje in Lunteren werd genterviewd, niet dierbaar. Al die onbelaste blijdschap, dat zich-zon- nen in geen roem! Daarbij blijft de vreugde op een foto maar duren; steeds hetzelfde lachje, de glans op het gezicht die maar blijft staan. De auguur is moedig geworden en probeert het weer te maken. De ware schrijver is een onder zorgen gebukt man, die de lieve God ontmoet zonder Hem te herkennen en geprezen wordt met al de zijnen omdat hij Hem heeft geholpen.

Willem Brakman, uit: De gevoelige Plaat, Nijgh & Van Ditmar, Amsterdam, 1995

Volgend

xhtml 1.0 | contact | disclaimer | copyright