wbrakman.nl

Welkom

op wbrakman.nl

Fotogeschiedenis

Foto: 1 - 2 - 3 - 4 - 5 - 6 - 7 - 8 - 9 - 10 - 11

rond 1950 met broer en schoonzus bij de Sneekweek

Met Broer en schoonzus vlak na de oorlog

Het werk van Willem Brakman doet niet vermoeden dat hij een leven lang aan sport heeft gedaan. Voor teamsporten was hij echter teveel individualist. Hij bewonderde het dat zijn broer Jack in een hockeyteam als vanzelfsprekend met jongens en meisjes uit de betere kringen omging. Jaloers stond hij dat aan te zien bij het veld van de atletiekvereniging Vlug en Lenig. Zo werd Willem Brakman de eerste jogger van Nederland. In de zomermaanden draafde hij regelmatig over het strand van Den Haag naar Hoek van Holland en om de inspanning op te voeren ook nog door de branding. Hij leerde boksen op de sportschool van de Haagse bokser Maurice van Nieuwenhuizen, de man die model stond voor de figuur Dick Bos uit het gelijknamige stripverhaal. Het is wel duidelijk dat Brakman zich op een zeilboot - hier op de voorste - ook niet op zijn gemak voelde, hoewel hij zich kort daarna zeer koelbloedig gedroeg. Tijdens de Sneekweek van 1949, varend op het Pikmeer bij Grauw, werden de twee boten door een sluis getrokken. Jack Brakman had de sleepkabel om zijn middel geslagen en dreigde er in fijngeknepen te worden als zijn broer de kabel niet tijdig had laten vieren.

Die HBS is jouw ongeluk geworden broeder" zei hij opzij naar het achteroverliggende en zachtjes schuddende hoofd, 'Spurgeon & Co, habberdashers.' Zijn broer hield de ogen gesloten, de fles Korn met opengeschroefde dop klokte lichtgroen op zijn schoot. Hij reed van de hoofdweg af, over de heuvel met de buitenlandse bomenrij en het buitenlandse vergezicht. 'Weet jij nog van de literatuur in jouw kamertje Sjaak? Huxley, Richard Halyburton die zeiler, Ter Braak. Jullie bromden en lachten achter hermetisch gesloten deuren en ik luisterde verscheurd van afgunst en leergierigheid. Het oor tegen de panelen gedrukt hoorde ik hoe licht het daarbinnen was door zoveel geest en zoveel vriendschap. Als je weg was keek ik naar je boeken en soms hoorde ik jullie op de gang afscheid nemen: onbegrijpelijke teksten, soms Frans, fijnproevend uitgesproken, veelbetekenend vooral. Dat was taal, geheimtaal. Taal der vriendschap, literatuur… Ik leerde iets van de gruwlijke waarheid kennen van de kunstenaar: "wat me niet buitensluit is de moeite niet waard", maar bij jou kwam teveel licht, te veel ruimte; ze gingen allemaal studeren, tennissen, te vaak onder de douche en renden lachend de trap op en af. Dat kon niet goedgaan en daar kwam Cora geboren Wantje, Zeeuws en wel naar binnen glijden op een Engelse wals : vaginaal geklok, hoge hakjes, ronde kuiten. De deur ging open maar het gebrom verstomde.
Willem Brakman, uit: O god, o Montreal, Zes subtiele verhalen, 1978.

Volgend



contact | disclaimer