wbrakman.nl

Ante Diluvium

Willem Brakman

Merkwaardig is de tijd, ik zal dat waarachtig niet loochenen, ik meen zelfs met enige overtuiging te kunnen zeggen dat hij bestaat. Overigens is dat niet zo belangrijk: loochenen, bevestigen, wat zou dat veranderen? de zon gaat op, de zon gaat onder en zover ik dat begrepen heb precies op tijd. Eigenlijk houdt mij al heel lang iets anders bezig, ik doe mijn dutje, open de ogen en zie: de tijd is verstreken, ik ben hem enige tijd uit het oog verloren, net alsof men zegt 'ziezo, dat is dat' of 'de rode koets ging voorbij'. Hoe zou de tijd ook kunnen vergaan? hij is er immers altijd. Of wij tijd hebben of geen tijd hebben, dat is alleen maar ons hoogstpersoonlijk probleem, een feit is dat hij er is en blijft hoewel hij vergaat. Tegenover deze onverbiddelijke grootte veroorloof ik mij een grote luxe, namelijk niet ouder te worden: ten eerste omdat ik niet wil, omdat de ouderdom naar de tijd wordt gemeten en verder omdat ik mijn herinneringen heb. Ik glimlach zoals Proust dat deed want in het verborgene ben ik een Proustiaan. Niemand kan mij daarvan afhouden, in mij knistert die superieure blik. Niet in de tijd verricht ik mijn herdenkingen maar in de schatkamer van mijn interieur, mijn salon. Daar zit ik in de gedemptheid van de namiddag en rook mijn Cubaantje en aanzie de rook die nauwelijks kringelt. Als iemand hier het hoofd schudt en mij niet verstaat, dan komt dat doordat niemand meer Proust leest in deze dagen. Als ik wil, dan beginnen de meubelen in de salon te ...

leegte

xhtml 1.0 | contact | disclaimer | copyright