wbrakman.nl

Zojuist verschenen/Te verschijnen

Klik hier voor recensies van recent verschenen werk

De afwijzing

De afwijzing, (roman, 2004) is verschenen

De eerste pagina:

"Ik ben een schrijver, een die zijn zaakjes graag op orde zou willen houden maar dat is iedere dag toch weer een opgave. Behalve onvermijdelijk is een zekere wanorde niettemin ook productief. Ik woon in een lieflijk dorpje en dat is een abonnement op voetballers, langdurig afscheidnemen in een zomernacht, eindeloos getimmer aan huizen en steeds maar weer de plicht zijn leeftijd te noemen en te beamen dat men nog kan fietsen.

Maar mij is opgevallen dat de gram die mij dan vervult vaak door de prachtigste invallen wordt doorschoten. Toegegeven, ik heb veel last van een vermoeidheid maar dat komt door verlangens waar ik maar geen afscheid van kan nemen, wil daar echter nog niet op ingaan. Een goede remedie wil ik hier wel kwijt, namelijk om op de grond te gaan liggen, op de rug, een favoriet boek onder het hoofd en dan denken aan de groten en sterken in dezen, zoals Goethe, Picasso, Michelangelo, Dali en zo nog wel een paar. Dat is voldoende, even een langgerekt leven voelen, uit de aarde aards en als het even meezit zich toch nog even te ontvallen en wel ten faveure.

Ik kan een voorbeeld geven om dit te verduidelijken; toen ik na een lange reis (het doet er in een dorp veel toe uitgebreid te vertellen waarvandaan, hoe, waarom en al die dingen maar mij gaat hier om iets heel anders - toen ik dus na een lange en vermoeiende reis) mijn huis weer wilde betreden woonden daar vreemde lieden in"


Naar aanleiding van het verschijnen van het nieuwe boek van Willem Brakman, De afwijzing, kwam Willem Brakman aan het woord in R.A.M. De uitzending is nog enige tijd te bekijken op de site van het VPRO programma R.A.M.

Klik Hier voor het programma

Klik Hier voor de aankondiging in de Querido catalogus (opent nieuw venster). Door het omslag een kwartslag te draaien ontstaat een sneeuw-berg-landschap, waardoor de kilte nog eens extra benadrukt wordt.

Aan de rand van de romantiek is het goed plassen.

In De afwijzing van Willem Brakman keert een miskend schrijver na een lange reis terug naar huis. Tenminste, dat was de bedoeling. Het huis van de schrijver wordt bij aankomst bevolkt door een schoonmaker met zijn familie, een kwakzalver en alsof het al niet vreselijk genoeg is blijken er plannen te zijn om het huis tot sportschool om te bouwen. Voor de schrijver zit er niets anders op dan zijn onderkomen elders te zoeken. Hij besluit net buiten het dorp een hotelkamer te betrekken met uitzicht op een beek. Het hotel luistert naar de naam Hotel de Zwarte Hoed en is alleen via een lange, vermoeiende weg te bereiken. Aangekomen in het hotel blijken er nog genoeg kamers vrij te zijn. Op zijn hotelkamer opent de schrijver zijn koffer en wordt geconfronteerd met een souvenir: Een rode slavenmuts uit Algerije.

Door Andreas Vonder

Klik hier voor de hele tekst

Andreas Vonder kreeg onlangs de Ina Dammanprijs uitgereikt. Vonder deed aan de Universiteit van Amsterdam studie naar de manier waarop Simon Vestdijk (in 'De kellner en de levenden') en Willem Brakman (in 'Glubkes oordeel') gebruik gemaakt hebben van de Openbaringen van Johannes.

Bospad en struikgewas

Gerrit Jan Zwier Leeuwarder Courant, 11 juni 2004:

De hoofdpersoon van de 'De afwijzing' van Willem Brakman is een bejaarde schrijver. Zijn tegenspeler, Straatsma, is een acteur. Daarmee heeft Brakman zich alle ruimte geschapen om als een jonge hond met feit en fictie te spelen. De schrijver is een man met veel oogwit, een gluurder, die altijd een verrekijker bij de hand heeft. Dat gegeven keert in talloze Brakmanboeken terug. Het heeft zelfs een autobiografische achtergrond; in 'Een wak in het kroos' omschrijft hij zichzelf als een jongen 'van de ooghoek en de snelle blik'. De schrijver heeft ook iets met vrouwen en seks, en dat is voor de ervaren Brakmanlezer geen verrassing. Menig personage leeft zich in 'vuilbekken' uit. De hoofdpersoon beroemt zich erop dat hij als minnaar het klappen van de zweep kent: "Ik ken de paardenbeet, de hondensprong, het kloostergebed en de blikopener."

Klik hier om de gehele recensie te lezen

Nieuwe Brakman is weer voer voor exegeten

Andr Matthijsse, Haagsche Courant, 2 juli 2004:
De nieuwe loot aan Brakmans vertellingen is de roman 'De afwijzing'. De titel slaat op Elena, de vrouw van de toneelschrijver Straatsma, die met een accent 'van goeden huize' spreekt, 'een soort fonetisch loensen dat heel prikkelend werkt'. De schrijver op leeftijd die dit opmerkt, krijgt evenwel weinig kans bij haar. Sterker, hij wordt al spoedig in het verhaal verdacht van moord op haar echtgenoot. Met een beetje goede wil past Brakman zomaar in de maand van het spannende boek.

Klik hier voor de recensie

De afwijzing

Recensie door Marnix Verplancke, De Morgen, 7 juli 2004

De wereld van Willem Brakman is er altijd al eentje van achterdocht, schijn, verwarring en doodslag geweest, dus welk onderwerp zou hem beter liggen dan passionele moord?

Lees verder en klik Hier voor de gehele recensie.

Al wat in deze wereld pijn doet, hangt samen.

Recensie door Niels Cornelissen, Babel, Maandblad van de Faculteit der Geesteswetenschappen (UvA), nr. 9, zomer 2004.

De hoofdpersoon van nieuwste roman van Willem Brakman, De afwijzing, is een schrijver, die na een lange reis terugkomt in zijn huis en ontdekt dat het bevolkt wordt door 'vreemde lieden'. In plaats van tot actie over te gaan, neemt hij zijn toevlucht tot een hotel in de buurt. Zijn reactie beperkt zich tot de hoop 'dat de kwakzalver die mij zo onbeschoft had teruggewezen spoedig en tot zijn grote schrik bloed zou gaan plassen.' Hierna wordt er verder niet veel aandacht meer besteed aan de huisroof en neemt het verhaal een geheel andere wending.

Lees verder en klik Hier voor de gehele recensie.

HEIMWEE NAAR DE AARDE

Recensie door Bart Vervaeck: 12 juni, De Financieel-Economische Tijd.

Drie jaar geleden gaf Brakman, in zijn essaybundel 'Vrij uitzicht', 'een verheugende samenvatting van mijn schrijverschap en schrijversleven, namelijk te worden afgewezen op het beste wat ik had te bieden'. In zijn nieuwe roman plaatst hij die afwijzing centraal - al is 'centraal' een ongelukkig woord in de context van een verhaal dat zich vooral ophoudt in de marge van de grote gebeurtenissen.

Lees verder en klik Hier voor de gehele recensie.

tekening: Eric Vandepitte uit Gent

Willem Brakman op de radio

Op zondag 11 juli is Willem Brakman een uur te gast bij Tonko Dop in het programma Opium, van 19.00 tot 20.00 uur op radio 1.

Uit de programma omschrijving: Onlangs verscheen het eenenvijftigste boek van Willem Brakman, getiteld De afwijzing. Nog steeds is de inmiddels 82-jarige auteur productief; hij moet dagelijks beamen dat hij nog kan schrijven. Over zijn werk zei hij zelf ooit: ik schrijf lastige en wat bizarre boeken en wel om in de pas te blijven met de wereld van nu. Zijn lezersschare is niet groot, maar wel bijzonder trouw. Presentator Tonko Dop in gesprek met de auteur over zijn veertigjarig schrijversschap.

Zie ook Hier voor meer informatie en om na 11 juli de uitzending te beluisteren.

Brakman speelt met thrillerelement

Recensie uit Tubantia: door Theo Hakkert, 29 mei 2004

Het mag voor misdaadpuristen een verwerpelijk en bespottelijk idee zijn, maar waarom zou de nieuwe roman van Willem Brakman niet ook passen binnen het stramien van de Maand van het Spannende Boek, die komende week begint?

Maarten 't Hart won zelfs ooit de Gouden Strop voor een spannend boek. Dat werd met gegrom en moordplannen ontvangen in het kleine gilde van Stropkandidaten, die opeens niet meer zeker wisten of ze allemaal nog wel aan de beurt zouden komen om de prijs te winnen - tot dan toe zo ongeveer de enige zekerheid voor een thrillerauteur in Nederland. Een literaire schrijver die de enige prijs wint voor detectives en thrillers, terwijl de bellettrie al zo veel prijzen kent. Het was niet eerlijk. Nu weet ik te weinig van de Nederlandse thrillerschrijverij om te kunnen beoordelen of die prijs voor 't Hart terecht was destijds. Dus houd ik ook geen pleidooi om de prijs aan Willem Brakman toe te kennen, maar spannend is zijn nieuwe roman De Afwijzing wel.

Lees verder en klik Hier voor de gehele recensie.

Vergeten adem te halen

Recensie uit de Volkskrant: door Arjan Peters, 4 juni 2004

'Ik ben een schrijver, een die zijn zaakjes graag op orde zou willen houden, maar dat is iedere dag toch weer een opgave', is de omineuze openingszin van Willem Brakmans 51-ste boek, De afwijzing. Hij wil chaos scheppen in de orde. Want, zoals het langharig genie Pier van der Kruk oreert in de kroeg De Zwarte Hoed: 'Het gaat er maar om dat daar vanbinnen in een toestand te brengen dat alles en iedereen welkom is. Laat je dragen, geen avontuur wil iets weten van doel of inzet.'

Nu moeten we ook drvan het onze denken - want wie is Pier van der Kruk nu helemaal? -, maar dat Brakman zich aan de restricties van het realisme niets gelegen laat liggen, is een uitgangspunt dat de lezer van deze who-dunit tot steun kan zijn.

Lees verder en klik Hier voor de gehele recensie.

Ik-figuur hunkert, maar de lezer ook

door Henk Aalbers, De Gelderlander, 26 mei 2004.

De 'helden' in de romans van Willem Brakman hunkeren dat het een lieve lust is. Naar begrip, naar aandacht, naar liefde. Ze gooien alles in de strijd: leugens, citaten uit de wereldliteratuur, hun taalvaardigheid, hun acteervermogen. Tevergeefs. En bovendien: hoe nadrukkelijker ze hunkeren, hoe eenzamer en onbegrepener ze worden.



Klik Hier voor de gehele tekst.

De afwijzing

column door Theo Hakkert, Tubantia, 28 mei 2004.

'Ik woon niet in, maar bij een stad, een textielstad die ik nog in zijn oude glorie heb gekend. Dat was nog de goede tijd van armoe, veel te lange arbeidsuren, geblaf van bazen, lawaai, dove wevers, donkere holen met veel stoom. Uit de grond van mijn hart vond ik het toen een prachtige stad; mooie donkere vormen, boeiende lantarens, diepzwarte nissen. Er was toen dag- en nacht- volk; knoestige vervormde, krom gewrongen knolgewassen die zich naar binnen of naar buiten persen.'

Schitterend, toch? Een citaat uit De afwijzing, de nieuwe roman van Willem Brakman, 81 en schrijver te Boekelo. Deze korte ode aan het oude Enschede herinnerde me aan een uitnodiging die burgemeester Mans de schrijver zeven maanden geleden deed. Een uitnodiging voor 'een realistische wandeling' langs plekken in Enschede die Brakman in zijn boeken met afkeer had beschreven. Burgemeester Mans zou de schrijver tijdens een wandeling bewijzen dat die plekken er inmiddels beter bij liggen. Een mooi beeld: twee mannen in de schaduw van een beuk; de een wijzend op gevelrestauratie, de ander op rune en ongeveegde goot. Maar de uitnodiging kreeg geen vervolg. Brakman hoorde niets. En laat het verder maar zitten. 'Ik geloof ook niet dat mijn man daar op zit te wachten,' aldus zijn echtgenote voorzichtig.

Al wat pijn doet hangt samen

Recensie door Door Pieter Steinz NRC-Handelsblad, 21 mei 2004.

'Ik heb een wat zonderling hoofd' noteert de hoofdpersoon van Willem Brakmans 51ste roman 'De afwijzing', 'maar zonder dat is schrijven onmogelijk. Een normaal mens schrijft geen goede boeken.' Het is niet de enige ontleding van zijn literaire status die de verteller zich veroorlooft. Zo begint hij zijn verhaal met de sterke zin 'Ik ben een schrijver, een die zijn zaakjes graag op orde zou willen houden, maar dat is iedere dag toch weer een opgave.' En krap veertig bladzijden verder zegt hij: 'Mijn boeken zijn niet onleesbaar, daar moet u van uitgaan, dat zijn ze pas als u een thema zoekt, dit als het ware dwingend oplegt. De leesbaarheid zit in het fragment dat onophoudelijk verschuift. Niet het bospad, maar de struiken, is mijn devies.'



Klik Hier voor de gehele tekst.

De blik achteruit

Recensie door Door Thomas van den Bergh Elsevier, 15 mei 2004.

Een van de opwindendste eigenschappen van het oeuvre van Willem Brakman (81 jaar, 52 romans) is, wat je de 'beweeglijkheid' van het decor zou kunnen noemen. Op volmaakt onvoorspelbare wijze verglijdt de ene scne in de andere, waarbij niet zelden de omgeving tot leven komt en zelf onderdeel van het verhaal wordt. Zo verandert een park in 'Het godgeklaagde feest' geleidelijk in een kerstboom en blijkt een afbeelding op een koektrommel in 'De reis van de douanier naar Bentheim' een reel decor om doorheen te lopen.
Ook in zijn nieuwe boek, 'De afwijzing', speelt het landschap een bepalende rol. Zozeer zelfs, dat het een naam krijgt, ais ware het een personage. 'Schubert', noemt de hoofdpersoon het landgoed, de beek en de molen waar zich het verhaal voor een belangrijk deel afspeelt. Inderdaad doet die pastorale omgeving denken aan het werk van componist Franz Schubert. De 'schne Mllern' is aanwezig in de persoon van de begeerde schoonheid Elena, ook wordt er veelvuldig gerept van een 'winterreis'.



Klik Hier voor de gehele tekst.

Niet het bospad maar de struiken

Recensie door Tom van Deel, Trouw 1 mei 2004

Het 51ste boek van Willem Brakman, de kleine, maar volle roman 'De afwijzing', opent met een motto: ,,Een jongen staat met een fietsband in een straat. Plotseling komt er een leeuw en springt erdoorheen. Zoiets komt wel meer voor.'' Een zekere Arthur Feldmann zou de auteur zijn van deze tekst, maar het zou mij niet verbazen als Brakman hem zelf had geschreven. In deze scne breekt de verbeelding door de werkelijkheid heen, en dat wordt vervolgens als iets heel gewoons beschouwd. Het motto toont in een notendop hoe het toegaat in de wereld van Brakmans werk.



Klik Hier voor de gehele tekst.

De Nieuwe Brakman: De Afwijzing

Klik hier voor de aankondiging in de Querido catalogus (opent nieuw venster). Door het omslag een kwartslag te draaien ontstaat een sneeuw-berg-landschap.

xhtml 1.0 | contact | disclaimer | copyright